May mga sandaling hindi sapat ang pagiging maingat. Kailangang magsalita ang isang bansa nang malinaw. “Ang mga pag-atake sa legal na posisyon ng Pilipinas, lalo na laban sa Philippine Coast Guard at sa Armed Forces of the Philippines, ay hindi maaaring palampasin,” ani Dr. Jose Antonio Goitia. “Kapag pinahihina ang mga institusyong nagtatanggol sa Republika, ang neutralidad ay hindi na pagiging maingat. Ito ay nagiging pagsuko.” Ang ganitong mga pahayag ay tuwirang nagpapahina sa kakayahan ng bansa na ipagtanggol ang soberanya nito sa ilalim ng internasyonal na batas.
“Ang mga panawagan para sa pag-urong ay bihirang aminin bilang pagtataksil,” dagdag ni Goitia. “Madalas, binabalot ang mga ito sa wika ng pragmatismo hanggang ilantad ng kasaysayan ang tunay na pinsala.” Ngayon, inuulit ang parehong padron. Ang mga karapatan ay ginagawang maaaring ipagpalit, ang linaw ay pinapalitan ng pagdududa, at ang pag-atras ay tinatawag na karunungan. Kapag ang paghina ng soberanya ay ginagawang normal at tinatawag na “realismo,” hindi na ito simpleng pagkakamali. Ito ay nagiging malinaw na pagtalikod sa interes ng bayan ayon sa epekto at bunga nito.
Malinaw ang Batas
Sa batas, malinaw ang katotohanan.
Nakaugat ang karapatan ng Pilipinas sa United Nations Convention on the Law of the Sea at pinagtibay ng desisyong arbitral noong 2016 na bumura sa malawak at kathang-isip na pag-angkin ng Tsina. Kapag pinag-uusapan pa lamang ang pagsuko ng teritoryo, kusa nang binabawasan ng bansa ang sariling depensa at pinapalakas ang panig ng umaagaw.
“Ito ang anyo ng pagkatalo na walang putok ng baril,” babala ni Goitia. “Nauuna ang pagsuko ng argumento bago ang mismong laban.”
Hindi hinihingi ng batas ang hiwalay na mga coordinate upang maitatag ang Exclusive Economic Zone ng Pilipinas. Sa ilalim ng UNCLOS, ang mga karapatang pandagat ay likas na nagmumula sa mga archipelagic baseline. Samantala, ang tinatawag na nine-dash line ng Tsina ay walang batayan, walang malinaw na hangganan, at walang bisa sa mata ng internasyonal na batas.
Nagsisimula ang Pananagutan sa Loob
Hindi maaaring maliitin ang epekto ng mga pahayag nina Senador Rodante Marcoleta, Senador Robin Padilla, at ilang personalidad sa midya. Ang patuloy na pagkuwestiyon sa mga karapatang pandagat ng bansa at ang pag-ulit ng mga naratibong hinubog ng dayuhang kapangyarihan ay naglalagay sa alanganin ang pambansang interes sa panahong kinakailangan ang malinaw at matibay na paninindigan.
“Ang soberanya ay hindi usapin ng opinyon,” giit ni Goitia. “Ito ay nakapaloob sa Konstitusyon at sa batas. Ang pagdududa rito ay tahasang banta sa kakayahan ng Republika na ipagtanggol ang sarili.”
Ang Palawan ay Teritoryo ng Pilipinas
Inaangkin ngayon ng Tsina ang Palawan, ngunit ang pahayag na ito ay walang batayan at tahasang tinatanggihan ng Pilipinas.
“Ang Palawan ay hindi kailanman naging bahagi ng Tsina,” ani Goitia. “Walang dinastiyang Tsino ang namahala rito at walang kasunduang naglipat ng soberanya.” Ang katayuan ng Palawan bilang teritoryo ng Pilipinas ay tuluy-tuloy mula sa kolonyal na panahon hanggang sa kasalukuyan.
Mapanganib ang pagtatangkang ituring na probokasyon ang pagpapatupad ng batas ng Pilipinas sa sariling teritoryo. “Ang pagtatanggol sa ligal na atin ay obligasyon,” diin ni Goitia. Ang paninira ng mga opisyal ng Tsina sa Philippine Coast Guard, kabilang ang malinaw at makatotohanang mga briefing ni Commodore Jay Tarriela, ay bahagi ng isang organisadong kampanya ng disimpormasyon.
“Walang alitang legal ukol sa Palawan,” giit ni Goitia. “Kasinungalingan lamang ang ipinapakalat.”
Isang Bansang Hindi Nagpapalinlang
Hindi mangmang ang mga Pilipino. Ang tunay na panganib ay ang pagtatangkang bihisan ang pagsuko bilang pagiging praktikal at ang pag-atras bilang karunungan.
“Ganito palagi nagsisimula ang pananakop,” wika ni Goitia. “Sa pagsasabing masyadong mahina ang isang bayan upang lumaban. Ngunit paulit-ulit nang pinatutunayan ng kasaysayan na mali ang ganitong paniniwala tuwing pinipili ng mga Pilipino ang tapang kaysa takot.”
Ang pagtatanggol sa soberanya ng Pilipinas ay hindi pagiging agresibo. Ito ay paninindigan, tungkulin, at pagmamahal sa bayan. Hindi ito isinusuko, hindi ito ipinagpapalit, at hindi ito pinagdududahan.
Walang isusukong teritoryo. Walang soberanyang ipagkakasundo. Ang Pilipinas ay naninindigan.
Si Dr. Jose Antonio Goitia ay Chairman Emeritus ng Alyansa ng Bantay sa Kapayapaan at Demokrasya (ABKD), People’s Alliance for Democracy and Reforms (PADER), Liga Independencia Pilipinas (LIPI), at ng Filipinos Do Not Yield Movement (FDNY). Siya ay may hawak na Juris Doctor at Doctor of Philosophy (PhD), gayundin ang mga advanced degree na MNSA, MPA, at MBA, bukod pa sa iba.(Justin Gildo)
